13.12.17 | 03:33

 

ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ

“Δεν είναι μόνο του πρωινό του Σαββάτου”
06.12.17 | 11:06

Δεν είναι μόνο του πρωινό του Σαββάτου

 Άρθρο του Αντιδημάρχου Νέας Σμύρνης – Ψυχολόγου, Γ. Κρικρή, με αφορμή το τραγικό γεγονός της 25ης Νοεμβρίου και τον θάνατο δύο παιδιών – μαθητών, όταν ο πατέρας τους αποφάσισε να “βάλει τέλος” στη ζωή τους, καίγοντας το σπίτι που διέμενε στη Ν. Σμύρνη, εκδικούμενος την εν διαστάσει πρώην σύζυγό του.

Ο Αντιδήμαρχος στέκεται στην “επόμενη μέρα” της οικογενειακής αυτής τραγωδίας που συγκλόνισε το πανελλήνιο, και τον αντίκτυπό της στους συμμαθητές των δύο παιδιών.

 

Το Άρθρο

«Έντονο είναι ακόμα το συναίσθημα της οργής σχεδόν σε όλον τον πληθυσμό της χώρας που άκουσε για το τραγικό αυτό συμβάν που συνέβη σε διαμέρισμα κοντά στο κέντρο της Νέας Σμύρνης. Το γεγονός αποτελεί από μόνο του μια οικογενειακή τραγωδία που τάραξε την καθημερινότητα μιας ήσυχης γειτονιάς.

Τα ερωτηματικά για τον πατέρα είναι σίγουρα πολλά. Ωστόσο κανείς δεν πρέπει να παραγνωρίζει το ρόλο των μέσων μαζικής ενημέρωσης αλλά και την επιρροή που ασκούν στα παιδιά που δεν είναι έτοιμα να διαχειριστούν τον θάνατο δύο συνομηλίκων τους.

Πρέπει κάποιος να εξηγήσει γιατί θα μένουν πια άδειες δύο καρέκλες στην σχολική τάξη, πρέπει κάποιος να βοηθήσει τους γονείς ώστε να απαντούν όσο πιο πειστικά στις πιεστικές ερωτήσεις των παιδιών τους.

Η διαχείριση αυτή δεν είναι εύκολη, απαιτεί επιστημονική προσέγγιση της κατάστασης καθώς και ολοκληρωμένη παρέμβαση από ειδικούς στο σχολείο και στο σπίτι γιατί ούτε για την δασκάλα είναι εύκολο να αποφεύγει τα αγωνιώδη “γιατί” των μαθητών της.

Η κατανόηση της έννοιας του θανάτου επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι διαχειρίζονται μια απώλεια. Τόσο η κατανόηση της έννοιας του θανάτου όσο και ο τρόπος προσαρμογής σε αυτήν διαφοροποιούνται με την ηλικία.

Συχνά, επίσης, ένα παιδί φαίνεται να μην έχει τραυματιστεί από το συμβάν συνεχίζοντας τη ζωή του όπως και πριν. Αυτό εφησυχάζει τόσο τους εκπαιδευτικούς όσο και την οικογένεια του παιδιού που πιστεύουν ότι “είναι μικρό και θα ξεχάσει”. Η πραγματικότητα, όμως, είναι τελείως διαφορετική.

Ακόμα και οι συνομιλίες των συμμαθητών στο διάλειμμα θέλουν ιδιαίτερη προσοχή. Το ένα παιδί θα αποδοκιμάσει, το άλλο θα κοροϊδέψει και κάποιο άλλο θα βάλει τα κλάματα.

Η ελληνική σχολική πραγματικότητα δεν έχει συνηθίσει να δίνει απαντήσεις σε αντίστοιχα περιστατικά. Τα σχολικά εγχειρίδια, κυρίως της γλώσσας, δεν παρουσιάζουν γεγονότα απώλειας μέσα από το πρόγραμμα των διδακτικών ενοτήτων. Μερικά μαθήματα διαπραγματεύονται κάποιες λέξεις ή φράσεις ή κάποιο γεγονός και γενικώς υπονοούν τη διαδικασία του θανάτου, αυτό γίνεται κυρίως στα επετειακά μαθήματα, ιστορικού ή θρησκευτικού χαρακτήρα. Με βάση τα παραπάνω, είναι έκδηλη η απαίτηση να είναι σε θέση και οι εκπαιδευτικοί, μέσα από διαφορετικά είδη σχολικών δραστηριοτήτων, να φέρουν το παιδί σε επαφή με το τελευταίο στάδιο του βιολογικού κύκλου και να συμβάλλουν στην αποδοχή, εκ μέρους του παιδιού, όλων των συναισθημάτων που προκαλεί η απώλεια, η θλίψη και το πένθος.»

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΡΘΡΑ